سیاست حمایت غربی ها از اسرائیل عامل اصلی ادامه جنگ و خشونت در خاور میانه است

به بهانه ربوده شدن یک سرباز اسرائیلی و ضرورت آزادی این سرباز، نظامیان اسرائیلی نوار غزه را به خاک و خون کشیده، از دریا، زمین و هوا سرزمین های فلسطینی را مورد حمله قرار داده اند. این حملات ده ها کودک، زن و پیر و جوان فلسطینی را به کام مرگ فرستاده یا زخمی و معلول ساخته است.
نیروهای اسرائیلی، هیچ نقطه ای در قلمرو حکومت فلسطینی را مصوون نگذاشته، سعی کردند به این بهانه حاکمیت انتخابی حماس را نابود کنند و با همین هدف، عده ای از وزیران فلسطینی را به اسارت گرفتند.
و به این ترتیب در کنار مردم بی دفاع فلسطین وارد جنگ با اسرائیل شد.
رهبر حزب الله در تقاضای مشابه فلسطینی ها، آزادی سربازان اسرائیلی را به آزادی همه اسیران لبنانی مربوط دانست.
بنابر این، جنگ در شرق میانه ابعاد وسیع تر گرفت و راکت باران چریک های حزب الله بر اسرائیل که از دیرباز خاموش بود، بار دیگر از سر گرفته شد.
آتش گرفتن کشتی جنگی اسرائیل و مفقود شدن تعدادی از نظامیان این کشتی، خشم نظامیان حاکم بر اسرائیل را بیشتر دامن زد و بنابر این، تأسیسات زیربنایی لبنان مورد حمله جنگنده های اسرائیلی قرار گرفت و آسیب های فراوان دید.
به این ترتیب در ظاهر به بهانه آزاد سازی سربازان اسرائیلی، شهرهای فلسطینی و کشور آرام لبنان، شمول منابع انرژی، پل ها، تأسیسات دولتی و مراکز مسکونی آن مورد حملات بیرحمانه زمینی، هوایی و دریای اسرائیل قرار گرفت، تا جایی که شعله های این آتش هر روز بیشتر از روز قبل زبانه می کشد و بعید نیست که حریق مدهش جنگ، سوریه را نیز در بر گیرد. کشوری که موجودیتش برای اسرائیل قابل تحمل نیست و پیوسته مورد خشم و اعتراض اسرائیل و متحدان غربی آن قرار دارد.
اینک راکت باران حزب الله، خواب خوش هر شهروند اسرائیلی را بر آشفته و هر روز قربانی بیشتر می گیرد، این در حالی است که اسرائیل نه تنها در آزادی سربازان خود تا کنون پیروزی نداشته که حتی عدم قابلیت خود در جلوگیری از حملات راکتی حزب الله را نیز به اثبات رسانده است.
باور کردنی نیست که اسرائیل در میدان های رو به گسترش جنگ، جز تشدید خشم و کشتار بیشتر، ثمری به دست بیاورد.
اسرائیل در ادامه حملات به فلسطین و لبنان، کشور عربی سوریه را نیز مورد انتقادات شدید لفظی قرار داده و جنگ روانی بر ضد بشار اسد را دامن می زند.
آیا ممکن است، اسرائیل سوریه را نیز مورد حمله قرار دهد؟ در این صورت تردیدی وجود ندارد که ایران به دفاع و حمایت سوریه خواهد پرداخت، هر چند بعید است نظامیان حاکم بر اسرائیل بدون توجه به عواقب خشونت بار گسترش جنگ در خاور میانه تا خلیج فارس، بخواهند دایره خشم و نفرت بر ضد خود را به پیمانه بزرگی بر افروزند. هم اکنون علایم آشکاری از ناتوانی اسرائیل در بدست آوردن اهداف مورد نظر آن کشور مشهود است که در صورت ادامه وضع، بعید نیست گودال متلاطم چند عراق دیگر در منطقه دهان باز کند و خشم و نفرت اعراب و سایر جوامع مسلمان به طرز بی سابقه ای بر ضد اسرائیل و منافع غرب در شرق میانه و خلیج فارس متمرکز گردد.
اسرائیل چرا به بهانه آزاد سازی فقط یک سرباز، تن به اجرای اعمالی داد که به اساس هیچ طرز دیدی، توجیه پذیر جلوه نمی کند؟
چرا اسرائیل به جای واقع بینی و قبول حاکمیت منتخب فلسطینی از همان آغاز، دشمنی و خصومت بر ضد آن را در پیش گرفت؟
ضرورت دریافت پاسخ به این پرسش، بار گناهان رژیم حاکم بر تل آویو را سنگین تر خواهد کرد، رژیمی که در ظاهر امر به بهانه جنگ به اصطلاح بر ضد تروریزم، بدترین نوع تروریزم را مرتکب می شود.
کشتار مداوم و پایان ناپذیر و بی گناهان به وسیله سربازان اسرائیلی و با توسل به هر وسیله ممکن، بدترین نوع تروریزم است که نظامیان یهودی مرتکب می شوند.
بنابر این، یکبار دیگر آرامش نسبی در سرزمین های کشور های اسلامی واقع در خاور میانه به خطر جدی مواجه گردیده و فلسطین به طرز دردناک و مظلومانه ای مورد توجه قرار گرفته است.
چرا این زخم خونچکان در قلب خاورمیانه درمان نمی شود و چرا قتل عامها، به اسارت کشیدنها و انتقام جویی ها بر ضد ملت سوگوار و کفن پوش فلسطین پایان نمی پذیرد؟
سیاست جانبدارانه غربی ها و به صورت مشخص روش تحریک آمیز آنان در دفاع و حمایت از اسرائیل، اسباب سیاسی ادامه جنگ و خشونت بر ضد مردم مظلوم فلسطین است. اسرائیل متکی به حمایت کشورها و حلقات حاکم در غرب است که از سرزمین های اشغالی عقب نشینی نمی کند و در برابر داعیه بر حق مردم فلسطین، بیرحمانه واکنش نشان می دهد و پیوسته آتش خشم و نفرت در خاور میانه را زنده و شعله ور حفظ می کند.
از منظر اسرائیل و متحدان غربی این کشور، در فلسطین انتخابات و دموکراسی، هیچکدام، اهمیت ندارد. چرا که یک فلسطینی مسلمان و مخالفت را به پیروزی می رساند.
در فلسطین، خون انسان های بیگناه هیچ قدر و قیمتی ندارد چرا که اسرائیل متحد غرب است.
جنگجوی فلسطینی تروریست است، چرا که تن به مظالم نسپرده و هوادار آزادی و استقلال سرزمین های از دست رفته است.
حقیقت این است که تا سیاست جانبدار غرب در جهت حمایت از اشغالگری و تجاوز اسرائیلی ها، پایان نیافته و واقع بینی و عدالت، جای خود را در بازی های کلان جهانی، کسب نکند، صلح و سکون در فلسطین مستقر نخواهد شد.


 

صدای بامداد ـ دوشنبه 26 سرطان 1385